Dorota Andrasiak

„PIELĘGNUJEMY SWOJE POCIECHY JAK PIĘKNE KWIATY”

Szanowni Państwo

Modne stało się ostatnio krytykowanie szkoły i deprecjonowanie wychowania. W szkole wg uczniów i rodziców ma być ciekawie, partnersko, demokratycznie, „na luzie” i możliwie bezstresowo.

Od szkoły oczekuje się powszechnie lepszego spełniania funkcji wychowawczej.

A przecież od lat jest to jeden z filarów naszej szkoły, jest to jednocześnie najtrudniejsza z powierzonych szkole ról. Oddziaływaniem wychowawczym przesiąknięte jest całe życie szkoły. Nasycona jest nim dydaktyka i organizacja życia naszej placówki.

Podczas całego procesu wychowania zwracamy baczną uwagę na wszystko to, co składa się na kulturę osobistą uczniów, właściwe i taktowne zachowywanie się.

Wszelkie sytuacje, w których jesteśmy z uczniami dają nam okazję obserwacji i uczenia się dobrych obyczajów.

Grzeczności i kultury bycia staramy się uczyć w każdej sytuacji i w każdym czasie. Obcowanie z ludźmi bowiem zobowiązuje do znajomości i przestrzegania reguł dobrego wychowania.

Staramy się by życzliwość , wzgląd na otoczenie, uprzejmość i opanowanie stały się drugą naturą naszych uczniów, a dobre maniery nawykami, tak mocno zakorzenionymi, bez których nie można by się obyć.

A przecież Państwo – jako rodzice zastanawiacie się i zadajecie sobie podobne pytanie: Jak wychować swoje dziecko, by było miłe, grzeczne, silne psychicznie, umiało sobie radzić ze wszystkimi przeciwnościami losu, poczuciem godności, gdy zajdzie taka potrzeba.

Na te pytania nie można jednoznacznie odpowiedzieć. Nie ma bowiem uniwersalnej recepty na wychowanie dziecka.

Na półkach w biblioteczkach znajdują się tomy dzieł mówiące nam o wychowaniu dzieci, metodach rozwiązywania różnych problemów z tym związanych, a przecież bywają w życiu takie sytuacje , w których nie sprawdzają się teorie napisane nawet przez tak tęgie głowy.

Do naszej szkoły uczęszcza 159 uczniów szkoły podstawowej i 115 do gimnazjum. Większość nie sprawia trudności wychowawczych i zachowuje się zgodnie z przyjętymi normami społeczności uczniowskiej. Niestety mamy również uczniów naruszających regulamin szkoły i stwarzających problemy wychowawcze.

Są wśród nich uczniowie, którzy:

-         nie okazują szacunku wszystkim pracownikom szkoły, są często aroganccy, zarozumiali, a nawet przykro mi powiedzieć bezczelni,

-         nie dbają o wyposażenie szkoły niszcząc ławki, krzesełka, dewastując toalety,

-         nie troszczą się o porządek w szkole,

-         mówią językiem wulgarnym (niepokojący fakt, iż coraz więcej dziewcząt posługuje się takim językiem),

-         występuje agresja i przemoc wobec słabszych,

-         dręczą uczniów słabych i młodszych kolegów,

-         spóźniają się na lekcje, opuszczając poszczególne godziny, wychodzą w czasie przerw poza obręb szkoły, wagarują,

-         ukradkiem palą i piją, spora ilość jest już po inicjacji nikotynowej i alkoholowej.

ZADAJMY SOBIE WIĘC PYTANIE:

          Co zatem robić?

Szkoła opracowując i realizując najlepsze programy naprawcze i  profilaktyczne, udzielając porad i pomocy nie zastąpi rodziny. Bowiem na kształtowanie osobowości dziecka, jego wszechstronny rozwój duchowy i fizyczny wpływa przede wszystkim rodzina, potem środowisko, w którym żyje , wreszcie szkoła. Tej hierarchii nie można odwrócić. Próbowano robić to w historii ludzkości kilkakrotnie, ale teorii zastąpienia rodziców przez wychowawców i wielkich przywódców okazywały się ogromnym błędem.

Jako rodzice kochacie Państwo swoje dzieci bez względu na to, jakie one są. Niech to nie będzie jednak miłość zaślepiona. Często dzieci wychowywane są bezstresowo tzn. miłość  do nich polega na pozwalaniu im na wszystko.

         Pamiętajmy, kochając ślepo dzieci wyrządzamy im krzywdę. Często jako rodzice nie odbieracie Państwo sygnałów o niewłaściwym zachowaniu dzieci, a jeżeli ktoś sygnalizuje nam takie zachowanie, jest traktowany jako wróg.

         Rozsądny rodzic, któremu zależy na swoim dziecku będzie dociekał, dlaczego jego dziecko zachowuje się niewłaściwie i będzie próbował mu pomóc.

         Cieszymy się, że są   w naszej szkole rodzice, którym jeżeli zasygnalizujemy problem – reakcja ich jest natychmiastowa, a skutek pozytywny. To rodzice przez swą mądrość życiową, miłość i cierpliwość mogą zmienić to, co negatywne, na to co dobre.

         Zachęcam więc rodziców do współpracy, która ma na celu dobro naszych wspólnych dzieci. Państwo pragną tego dla swoich dzieci, a my dla swoich wychowanków.

 Wiele rzeczy mówi się w obecności dzieci, a to nie wpływa korzystnie zarówno na autorytet rodziców , jak i nauczycieli- szanujmy się nawzajem.

         Pielęgnujmy swoje pociechy jak piękne kwiaty.